Добра бачны з натуры вынікі фізкультуры, таксама працоўнага навучання ў ДУА “Абідавіцкі ВПК дзіцячы садок-сярэдняя школа”, дзе гэтым займаецца са сваімі выхаванцамі настаўнік Уладзімір Сямёнавіч Пазнякоў.

Па-летняму свеціць маёвае сонца, наўкола хвалююць пышнаю квеценню сады, вабяць прыгожыя кветкі і гэтакай прыгажосці адпавядае людскі настрой, асабліва вучнёўскай моладзі. Яна хаця і радуецца прадстаячым вялікім летнім канікулам, але ў паводзінах хлопчыкаў, дзяўчынак бачна не толькі нейкая асаблівая весялосць, а і пэўная запаволенасць у рухах, нават нейкая развязнасць. Відаць, стаміліся яны ўжо вучыцца, хадзіць на заняткі, бо прыйшла пара адпачываць.

Такую выснову зрабіў крыху паназіраўшы за ўрокам фізкультуры, які вёў вопытны выкладчык Уладзімір Пазнякоў. З ім пасля і пагаманілі аб школьных набытках у развіцці фізкультуры, спорту, паколькі сам настаўнік у свой час скончыў факультэт пачатковага ваеннага навучання і фізічнага выхавання Магілёўскага ўніверсітэта імя А.А. Куляшова. У ДУА “Абідавіцкі ВПК дзіцячы садок – сярэдняя школа” выкладае фізкультуру ўжо шаснаццаць гадоў, значыцца ў ліку лепшых педагогаў свайго профілю. І пацвярджае гэта дасягненнямі выхаванцаў.

— Яны ў мяне спаборнічаюць нароўні з гарадскімі школьнікамі, а часам нават лепш за іх, — удакладняе Уладзімір Сямёнавіч, — бо па выніках раённых фізкультурна-спартыўных мерапрыемстваў заўсёды займаюць прызавыя месцы.

У сёлетнім навучальным годзе вучань 10 класа Уладзіслаў Крылоў стаў першым у асабістым заліку падчас зімовага мнагабор’я “Абаронца Айчыны”.

Пяцікласніца Крысціна Лапчанка выйшла на першае месца ў зімовым мнагабор’і “Снежны снайпер”. Усё гэта на раённым узроўні.

Сямікласнік Руслан Шкуратаў таксама першынстваваў у “Снежным снайперы”. І гэта не адзінкавыя прыклады, бо ёсць поспехі ў развіцці школьнага турызму. Найбольш важкі быў у 2011 годзе, калі каманда заняла першае месца ў вобласці, трэцяе — ў рэспубліцы.

Дасягненні абідавіцкіх школьнікаў на раённых, абласных і нават на рэспубліканскіх спаборніцтвах уражваюць вельмі тым, што… у школе няма спартыўнай залы. І не было! А дасягненні — ёсць.

Чаму так атрымліваецца? Чаму у некаторых установах адукацыі, дзе спартыўныя залы ёсць, няма такіх вынікаў, а тут, на здзіўленне, ёсць? Гэты парадокс варта прааналізаваць, абагуліць ды зрабіць адпаведныя вывады спецыялістам.

Мой суразмоўца пра гэта гаварыць не стаў, а вось пра тое, што гадоў пяць таму за школаю пачалі будаваць тэнісны корт, а потым закінулі, гамонку павёў, бо ўклаў у тую будоўлю шмат сваёй фізічнай працы, падлеткаў, якія дапамагалі разраўніваць ссыпаны 14 аўтамашынамі пясок, разнесці 60 тон гравію…

Ён крыху павесялеў, калі ўспомніў, як ягоныя выхаванцы ездзілі ў Мінск на дзіцячую забаўляльную праграму “Бухта капітанаў”. Іх тады нават паказвалі па другім канале Беларускага тэлебачання. Дарэчы, Пазнякоў выкладае фізкультуру ў 5-10- класах, а яго калега Аляксандр Кавалёў — у пачатковых і 11 класах. Аляксандр Мікалаевіч таксама добры настаўнік. Але калі ён займаецца толькі сваім прадметам, то Пазнякоў, да таго ж, вядзе працоўнае навучанне з 5 па 9 класы. Вядзе ўсяго паўтара года, ды толькі і ў гэтай надзвычай важнай справе дасягнуў, на мой погляд, выдатных вынікаў. Разам з васьмікласнікамі, а іх 10 чалавек, змайстраваў цудоўны карабель-ветразнік, з іншымі хлопцамі — планеры, іншую тэхніку, а таксама падводныя лодкі, танк часоў Вялікай Айчыннай вайны, аўтамабіль-палутарку, іншыя рарытэты.

— Усе гэтыя вырабы хачу выставіць у класе, дзе знаходзіцца карабель, а потым паклікаць бацькоў ды паказаць, на што здатныя іхнія дзеці. Для дарослых такі падыход стане нечаканым, запамінальным сюрпрызам, — дзеліцца сваёю задумкаю ўмелец.

— Дзе ж вы бралі чарцяжы, каб зрабіць такое прыгожае судна з белымі ветразямі?

— Шчыра кажучы, нідзе. Нешта знайшлі для сябе ў інтэрнэце, нешта ўбачылі ў кінафільмах, а нешта і дафантазіравалі, — задаволена ўсміхаецца Уладзімір Сямёнавіч, — а затым, калі ўжо ўсё прадумалі, абмеркавалі, узяліся за справу. Выкарыстоўваючы мясцовыя матэрыялы, на працягу года і зрабілі такога прыгажуна.

— А не спрабавалі ладзіць выставы работ сваіх выхаванцаў на раённых мерапрыемствах?

— Не, не спрабаваў, але даваў дзве добрыя работы на настаўніцкую канферэнцыю. Больш іх не ўбачыў.

Уладзімір Сямёнавіч па сённяшні дзень шкадуе, што ў школу не вярнулі адпраўленага ў Магілёў кап’ёкідальніка, латы якога выразалі з бляхі, скарыстоўвалі іншы метал. Выхаванцы і сам настаўнік ганарыліся сваім творам самадзейнага мастацтва. І, калі ім прапанавалі, аддалі ў абласны цэнтр з надзеяй, што там яго па вартасці ацэняць. Надзеі не спраўдзіліся. Выраб знік невядома куды.

— Болей нікуды нічога не дам, нават калі будуць вельмі прасіць, — кажа абураны выкладчык, — паколькі перад дзецьмі сорамна, не ведаю, што ім і казаць…

Тым часам школьнікі разам з любімым настаўнікам выношваюць новыя задумы, рыхтуюцца разам быць на канікулах, удзельнічаць у запланаваных мерапрыемствах. Так яно заўсёды, калі дарослы чалавек умее знаходзіць агульную мову з дзецьмі. Тым болей — настаўнік. Тады гэта педагог па прызванню, а не па пасадзе.

Мікола КОЛАСАЎ.